SON MUCİZE
SON MUCİZE:
KENDİNİ YARATMAK
*
ŞENOL YAZICI
*
İnsan dünyaya gelir.
Bu, herkesin başarabildiği ilk ve son mucizedir.
Ama dünyaya gelmekle insan olmak aynı şey değildir.
Bir tohumun toprağa düşmesiyle ağaç olması arasında ne kadar uzun bir yol varsa, doğmakla İNSAN olmak arasında da o kadar uzun bir yol vardır.
Bize bir isim verilir.
Bir dil.
Bir aile.
Bir ulus.
Bir kader taslağı.
Sonra hayat, elimizdeki kalemi yavaşça önümüze bırakır.
İşte bütün sorun o andan sonra başlar;
Çünkü insanın başına gelenler değildir onu oluşturan; başına gelenleri neye dönüştürdüğüdür.
Kimi acısını öfkeye dönüştürür.
Kimi öfkesini duvara.
Kimi duvarını hapishaneye.
Kimi de bütün bunları bir cümleye dönüştürür.
Ve bir cümle bazen bir ömürden daha büyük olabilir.
Bir zamanlar şöyle düşünmüştüm:
"İnsan yaşadıklarıyla büyümez; yaşadıklarından çıkardığı anlam kadar büyür."
Belki de bu yüzden aynı sokakta yürüyen iki insanın biri dünyayı değiştirecek kadar derinleşirken, öteki yalnızca yaşlanır.
Çünkü zaman herkesi büyütmez.
Zaman çoğu insanı sadece eskitir.
Kendini yaratmak, kendinden memnun olmak değildir.
Tam tersine.
Kendini yaratmak biraz da kendine itiraz etmektir.
Dün söylediğin sözü bugün yeniden tartabilmektir.
Kendi putlarını kendin kırabilmektir.
Kendi doğrularının üzerine yeniden düşünebilmektir.
Çünkü insanın en büyük düşmanı çoğu zaman başkaları değil, dün hayran olduğu kendisidir.
Bu yüzden gelişmek, bir bilgi biriktirme işi değil; bir vazgeçme sanatıdır.
"Olgunluk, yeni cevaplar bulmaktan çok eski yanlışlardan vazgeçebilmektir."
Bazen bir fikri bırakırız.
Bazen bir korkuyu.
Bazen de yıllarca bizi biz sandığımız bir gölgeyi.
Ve her bırakış yeni bir doğuştur.
Çay fincanından yükselen buhara bakıyorum.
Buhar bana hep insanı hatırlatır.
Yükseldikçe kaybolur.
Kayboldukça görünür.
İnsan da biraz böyledir.
Kendini yaratmaya çalışan herkes, aslında kendinden eksilterek çoğalır.
Kibri azalır.
Merakı çoğalır.
Kesin hükümleri azalır.
Soruları çoğalır.
Gürültüsü azalır.
Sessizliği çoğalır.
Ve gün gelir anlar ki:
Bilgelik, her şeyi söyleyebilmek değil; hangi sessizliğin korunması gerektiğini bilmektir.
En iyi askerin 20'li yaşlardan çıkması boşa değildir, DENİZLERİN korkusuzca ölüme gidişleri boşuna değildir, insan gençken dünyayı değiştirmek ister.
Sonra biraz büyür, insanları değiştirmek ister: Cahil cesareti
Daha da büyür, kendisini değiştirmeye çalışır: O nedenle bana bilgelik, sana herşey ama en çok cesaret yakışır. Sakın cahil cesareti olmasın.
En sonunda ise değişimin değil, dönüşümün peşine düşer.
Çünkü değişim başka biri olmaya çalışmaktır.
Dönüşüm ise kendinin en sahici biçimine ulaşmak.
Şimdi dönüp geriye baktığımda şunu görüyorum:
Hayat bize tamamlanmış bir eser vermiyor.
Yalnızca taslaklar veriyor.
Eksik sayfalar.
Silinmiş cümleler.
Yarım bırakılmış bölümler.
Geri kalanını bizim yazmamızı bekliyor.
Bu yüzden insanın en büyük eseri evi değildir.
Makamı değildir.
Serveti değildir.
Yazdığı kitap bile değildir.
İnsanın en büyük eseri, farkında olsun ya da olmasın, kendisidir.
Ve belki bütün yolculuğun özü tek bir cümlede saklıdır:
Bazı insanlar hayat yaşar; bazıları ise hayatlarını yazar. Kendini yaratanlar, ikisini aynı anda yapanlardır.
Yineliyorum: İnsanın en büyük eseri kendisidir.
Ve galiba bu yüzden kendime dair zihnimde şu cümle oluştu: Yolculuğun sırrı burada;
Bazı insanlar yazdıkları kitapların yazarıdır; bazıları ise yaşadıkları hayatın. İkisini birden başarabilenler çok azdır.
Sen yazıyorsun değil mi? Yazıyı bir ürün olarak değil, bir dönüşüm biçimi olarak görüyorsun. Yazmak senin için anlatmak değil; anlamak. Hayatı anlamak. Belki de önce kendini anlamak.
İşte kendi mucizene doğru yürüyorsun.
O nedenle sana bir cümle armağan etmek isterim, bu hakkın:
İnsan kendini yaratmayı başardığında, geriye bıraktığı kitaplar onun eserleri olmaktan çıkar; onun geçip gittiğinin izlerine dönüşür.
Çayın çoktan bitmiş olabilir Sevgili.
Olsun, bazı sohbetler fincan boşaldıktan sonra demlenmeye devam eder.
Yorumlar