Rüzgar Olabilsem

Ahmet İLBAŞ

*

Rüzgar olabilsem;

Dolup bir yelkenlinin ciğerlerine,

Soluksuz yalayıp geçsem, tüm mavilikleri,,,

Hayalleri, düşleri alıp,

Bir yağmur bulutuna sarsam

Ve yağsam biteviye,

Düşsüzlüğün bahçelerine...

Ve vursam kendimi,

Umutsuzluğun,yalnızlığın,

En sivri, en keskin kayalarına...

YARALARIMDAN anlasalar beni.

Tüm ışıltılı gözlerin, ışıltılarını alıp,

Yıldızların gözlerine koysam,

Tüm mevsimleri, süpürüp atsam,

Boyasam, dünyanın ufuklarını

Sevdanın gözlerindeki baharın rengine...

Sadece sevenlerin ezberindeki sevdanın şarkısını söylesem

Hafif yanımla,

Tüm pencerelerin pervazlarına,

Uykusu kaçmış gecelerin ninnisi gibi...

Kullanılmış,eskitilmiş,kirletilmiş,

Her şeyin ötelerine geçsem

Yalın ayak;

Ayaklarım değse

Ve tüm benliğimde duyumsasam,

Yumuşaklığını,ılıklığını yepyeninin...

Ve kapaklanıp düşsem,

Sevdanın,gerçek sevdanın topraklarına

Her yanım, ulaşmışliğin, utkunun tozlarına bulansa.

Tüm düşleri alıp katsam birbirine

Tüm düşler,sevişse birbirleriyle düşlerinde...

Yorgun yılları göğsümde uyutup,

Dizginsiz taylar gibi koşturup zamanı

Gençliğin esrikliğini içsem,

Eskimiş kadehlerden...

Ve bir gülümseme sersem, dünyanın ablak yüzüne,

Bir gülümseme ki;

Yenilgiye bile gülümseyen...

Kabullense yüreğim,

Yenilgilerin de, yenilgileri yenen bir yengi olduğunu...

Ters esip geriye sarsam zamanı

Değse taş devri ozanlarının, türkülerinin sesi,sesime...

Mağara duvarlarına çizilmiş, aşkın, ilk hal çizgilerine,

Yüzümü sürerek geçsem

Mim koysam...

Benden sonra esecek rüzgarlar,

Sevdanın çizgi masallarını okusa, Evrenin boşluğuna...

Bir rüzgar deryasında buluşsam, tufanlarla, fırtınalarla,

Karışmanın, bir olmanın dinginliğinde kaybolsam,

Hiçbir yere değmemiş yanımla dokunsam

İnsanlığın kan uykularına,

Duyarsızlıklarına...

Ürperse, diken diken olsa,

İnsanlığın, insan yanı...