top of page
1/1094

Kibele




İbrahim TIĞ

*


adınla başlayan şehirleri yaktım, bir çeşmeydi zaman

akşam pencereye yapışırdı, kaç kez ölüp dirildim

kendi nar ağacımı kendim suluyorum


gün ve göğ toplayan baharımdın çocukça

deniz girmiş aramıza ölmüş bir gemiyi anlatan gazel

yoruldum bir hüznün rahmine düşmekten


oysa hep yalnızlıklar örter geceyi

sadece hatırlamak ölmeyecek olanı


insan hep kalp taşımalı cebinde yoksa ağlar

Kibele gecemiz, fondip meydan sevenlerindir

kendine mukayyet ol, kim sorun eder rakıda suyu


nereden başlasak ağır bir fahişenin ahı çıkıyor


10 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Buz Kesiği

KAR

Comments


1/2