TARUMAR

Ne çok yalnızlıklar var

kalabalıkların koşuşturduğu

şehirlerin orta yerlerinde

şehrin orta yeri tarumar

karanlık bastığında uyurken şehrin halkı

kuşlar ağaçların en tepesinde göğe bakar

şehir, kahrından kalkar gider ansızın uzaklara

belirsiz puslu sabahlara dek bekler kıyılarda

meğer aldatan geceymiş'i söylenirsin

aynalar arkandan sana bakarken

yürürsün durduran hasretlere inatla

gizil sevdaların patika yollarında

buz kesmiş bedeninle kışa doğru