top of page

İZMİR NEYİM OLUR?

29 Eyl
3 dakikada okunur

Güncelleme tarihi: 9 Eki


ŞENOL YAZICI

*


BORNOVA Kitap Fuarında 1 Ekim 2026 günü etkinliğim var.

1 Ekim Perşembe günü orada olacağım ama şimdiden anlam veremediğim köksüz, nedensiz bir heyecan da duyumsuyorum.

Bunca yıldan sonra sanki görücüye çıkacakmış gibi, bir şeyim eksik gibi, dersine çalışmamış gibi...


Sahi İzmir benim neyimdi?


1998'de yayınevimin davetiyle ilk katıldığım kitap fuarıydı İzmir. Ondan sonra defalarca... Kimi maviADA adına, kimi bir yayınevi yöneticisi, kimi de yazar olarak... Yığınla da etkinlik yapmıştık. 8'i İzmirli on yazarla düzenlediğimiz bir etkinliğe tek bir izleyici gelmişti de rezil rüsva olmuştuk bile.

Ee, ne oluyor? Daha kötüsü mü başıma gelecekti?


İzmir, ne kadar yol almışım, diye kendimi sınayacağım sılam da değil...


Yine de kaçamıyorum o histen: Denk gelir, anılır ya burun direğiniz bile sızlar, kavak yellerinin estiği zamanlar, kaslarınızın giysilerinize fazla geldiği günler...

Ne var ki, yaş yetmiş, iş bitmiş ama gençlik aşkınızla karşılaşma olasılığı doğar ya hayatın içinde, ne giyeceğinizi şaşırırsınız öyle ...


Niye ki ?


iNSANIN gurbeti çok, ama tek bir sılası olur derler.

Ben kuzeyliyim...


Yaşadıklarım öğretti ki gittiğimiz, yaşadığımız çok yer, bizi bir yönüyle etkileyen yerler bazen sılalaşır, hatta asıl sılayı da aşar hale gelir. Hayatın izleklerinde dolaştığınızda o yerlerin büyük bir önem taşıdığını görürsünüz.

İzmir hele Bornova benim hayatımda öyle bir anlam taşır.


Ne öğretmenliğe ilk başladığım Uşak ne de 27 yıl önce deprem sonrası evim yıkıldığında zorunlu sürgünle taşındığım Bornova çok istediğim halde bana yar olmadı. Bir yıl sonra ayrılıp Bursa'ya geldim. Ne var ki gerek çalıştığım Cem Bakioğlu Lisesinde gerek Bornova Anadolu Lisesinde gerekse yazarlık ve dergicilik hayatımda çok farklı, özgün, örneği az insanlar tanıdım, unutulmayacak anılar yaşadım İzmir de, İzmirlilerle.


Gerçekten de bütün hayatımı gözden geçirince tanımam çok sonralara kalsa da başta Uşak olmak üzere İzmir ve bütünüyle Ege benim asıl sılam gelir niyeyse?


İnsanın yalnızca doğduğu yer değildir sılası. Hatta bazen doğduğu yer, zamanla sadece bir başlangıç noktası olarak kalır. Asıl sılayı bize, hayatımızın yönünü değiştiren insanlar, ilk kez kendimizi başka türlü gördüğümüz sokaklar ve bir daha geri dönemesek bile içimizde yaşamayı sürdüren dönemler verir.


Bornova'dan söz ederken bir coğrafyadan çok, Uşak yıllarımdan yani 45 yıl öncelerden, "kurtara azadi" yazan Bornova'nin eski, dar sokaklarından başlayan bir zamandan söz ediyoruz. Bir kaç insandan değil, Osman, Nihal, Filiz, Şengül, Birol, Niyazi, Yusuf, Zübeyde, Mehmet, Semihat, Celil, Asım, Hilmiye... bir küçük ülke insandan söz ediyoruz. Hepsi iyi mi bunların. Daha neler, sonuçta insan bu; ama hepsi de renkli bir sayfa, hepsi de ayrı ayrı ilham...


1999 depreminin ardından mecburiyetten gittiğim bir yer. Bir yıl sonra ayrılmışım. Kâğıt üzerinde bakınca çok kısa bir süre. Ama insan hayatının bazı kavşakları takvimle ölçülmüyor. Kimi zaman on yıl yaşadığın şehir sana hiçbir şey bırakmaz; Bornova gibi kimi zaman bir yıl, bütün ömrün boyunca taşıyacağın izler bırakır.


Görünen Bornova bana yar olmamış.


Ne var ki aradan geçen yirmi yedi yıl sonra hâlâ onu anıyorum. Demek ki orada yalnızca çalışmamışım; orada yaşamışım da. Bornova Anadolu ve Cem Bakioğlu Lisesinde birlikte çalıştığım, iyi kötü bir şeyleri paylaştığım insanlar, kurduğum dostluklar, dergicilik ve yazarlık çevresinde karşılaştığım insanlar, benim kişisel tarihimin harcına karışmış. Artık onları şehirden ayırmak mümkün değil.


Belki de "gurbet" ve "sıla" kavramları sandığımız kadar sabit değildir.


Çocukluk şehri bize kim olduğumuzu verir.

Ama hayatın bazı şehirleri bize kim olabileceğimizi gösterir.

İnsan ilkini unutamaz; ikincisini de bırakamaz.


Bornova'nın böyle bir yer olduğu hissine kapılıyorum. Orası benim uzun süre yaşadığım bir şehir değil. Ama hayatımın bir döneminde önüme yeni ihtimaller açmış esinlendiğim bir şehir. Bir yazar olarak da, bir eğitimci olarak da, bir insan olarak da...


Belki de bu yüzden cümlenin sonunu şöyle tamamlamak isterim:

İzmir benim sılam değildi. Ama hayatımın bazı sayfalarını öyle bir yazdı ki, yıllar sonra dönüp baktığımda o sayfalar hâlâ Ege kokuyor.


Bir paradoks daha var:

Bazı şehirleri özlediğimiz için değil, o şehirlerde bıraktığımız hâlimizi özlediğimiz için severiz.

Belki de Bornova'yı değil; Bornova'daki Şenol Yazıcı'yı özlüyorum. Henüz önünde çok yol olduğunu düşünen, yeni dostluklar kuran, yazacak çok şeyleri olan, edebiyatın içinden yürüyen, gelecekten daha çok söz eden hâlimi, şu deprem enkazını bir ruhumdan atabilsem neler neler yapardım diyen halimi...


İnsan yaşlandıkça şehirlerden çok, kendi geçmişine gurbet düşüyor galiba. Bu yüzden bazı kentlerse yıllar sonra bile sıla gibi görünmeye devam ediyor.

Bornova'm da bana biraz böyle geliyor.


Görünen Bornova sana yar olmamış ama sen Bornova'ya yar olmuşsun; dahası kanına karışmış.


Şimdi yeni bir kaygı başlar sende: Gidip gördüğünde hayal kırıklığına uğrar, nesini sevmişim bunun, derim diye...

Kaçamayacaksın.


1 Ekim'de Bornova Kitap fuarında kendi gerçeğinle yüzleşecek ve anlayacaksın; İzmir senin neyin olurmuş?


İşte sana yeni bir fırsat. Belki de esin perin Bornova sana bir güzellik de yapar. Yeni bir kitaba başlarsın: İzmir'in Külleri

Yorumlar


bottom of page