En Uzun Bahar

ŞENOL YAZICI
*
Görünen o ki en güzel mevsim sonbahar bu kez hayli uzun sürecek.
Hani Cemal Süreya'nın "Sonbahar sanattır, diğerleri mevsim" dediği, sarının binbir tonunun toprağa ayrılık öpücüğü kondurduğu o büyülü eşikten söz ediyoruz. Hasat zamanı ya; her yer, ambarlar, pazar tezgâhları meyve, sebze, binbir çeşit ürünle dolu. Belki ucuz değil, belki çoğumuzun bunları fileye dolduracak gücü yok; ama olsun, en azından gözümüz doyuyor!
Vitrindeki elmaya bakıp doymak da bir nevi üstün beceri, sanat sayılmaz mı bizim memlekette?
Her yer ayrı bir güzel... Doğa, yetkin bir elden çıkma gösterişli bir tablo gibi önümüzde uzanıyor. Üstelik bu kez, takvimi şaşırmış, belki de aynı yıl içinde üçüncü kez açmaya çalışan gariban ağaçların renk renk çiçekleri de eklenmiş bu resme. Ne büyük cömertlik değil mi? Ağaç bile bize bir güzellik daha yapmak için biyolojisini yakıyor! O tablonun içinde kuruyan göller, yatağına küsmüş akmayan ırmaklar, çatlamış topraklar bu göz kamaştırıcı pastellerin arasına ustalıkla gizlenmiş, hiç göze batmıyor.
Fakat dikkatli bakınca anlaşılıyor: Elleri öpülesi o becerikli ressam, bize biraz kızgın sanki...
Haksız mı? Özenle yarattığı, rengini, kokusunu, dengesini milim milim işlediği bu dünyayı kirlettik; hor kullandık, adeta canına okuduk. Albert Camus, "İnsan, ne ise o olmayı reddeden tek yaratıktır" derken belki de tam olarak kendi bindikleri dalı kesen bu kibirli türümüzü anlatıyordu.
Ressam elbette hesap soracak bizden. Fırçasını çoktan sertleştirdi, renkleri koyulaştırdı ama yine de kıyamıyor. Belki masum çocuklara, beli bükülmüş yaşlılara, belki de henüz suça bulaşmamış o bembeyaz çiçek açan şaşkın ağaçlara... Kimeyse artık, ama kıyamıyor işte. Bize bir şans daha tanımak için kıyameti erteliyor; son baharı, yani "son baharımızı" doyasıya yaşamamıza izin veriyor.
En uzun sonbaharı...
Oysa ne demişti Kızılderili bilgesi: "Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde; beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak." Biz henüz o son ırmağın kuruduğu anın eşiğindeyiz ama manzaranın sarhoşluğundan felaketin ayak seslerini duymuyoruz.
Düşünsenize; kendi ellerimizle hasta ettiğimiz, yatağında sessizce can çekişen bir dünya... Ve bilirsiniz, ölümün bile en zoru, en acı vereni uzun süren bir can çekişmedir. İşte bu bitmek bilmeyen ılık günler, kasım ortasında açan o çiçekler, doğanın bize sunduğu bir lütuf değil; gezegenin uzun süren can çekişmesidir. Yani yaşadığımız şey romantik bir sonbahar değil, kelimenin tam anlamıyla insanlığın son baharıdır.
Çok acı çekeceğimiz kesin.
Son virajdayız. Doğanın bu son cömertliğini bir "bahar havası" sanıp aldanmaya devam edersek, aklımızı başımıza devşirmezsek; uğruna şiirler yazdığımız bu güzelim sonbahar, bizim en acıklı, en sancılı ve en uzun sürecek can çekişmemiz olacak.


















































Yorumlar