ASIM ÖZTÜRK * Günaydınla başladığımız günün ilk anından sonra sürüp giden zamanın içinde hep sözcükleri giyinip, sözcükleri değişik boyutlarıyla, bağlamlarıyla kullanırız. İstediğimiz, umduğumuz, düşündüğümüz ne varsa tüm yaşama ilişkin ilintilerimizi, ilgilerimizi onlarla biçimlendiririz. Yaşadığımız kavramsal, anlamsal bütünlükleri biriktirip yeniden sözcüklere dönüştürüp iletmemiz gereken duyguları, düşünceleri onlara sarar sarmalar, onlarla tümcelerimizi kurarız.

ASIM ÖZTÜRK -Şiirevi- Yaz sevinçleri, düş kırıklıkları Elmanın çürüğündeki yara Yırtılırken tenin mavi yelkeni, Sularda unutulmuş anılar; Kıyılar boyu söylenmemişözcükler, Gülün rengi, Avlularda konuşulan akşamlar, Sularla yıkandıktan sonra taşlıklar Mermer ayakları mermerlerin, Fincanların içinde soğur son yudumları Kıyısında uzun bir yol, Yaşayanların silinip geçmeyen izleri, Özlenenlerden, Çıkar gelir ansızın bir haber,

ASIM ÖZTÜRK * - Malkaça-Urla- Kanatlarının gölgesi duruyor yerlerde Malkaça çarşısına konmayan kumruların, Yitirmiş sesini yazlar Urla’da Şapkaları sarı tütün kokan köylüler yok Kahvelerin dilinde kekremsi bir tat Yaşanmamışlıkların kırık sesini rüzgârlar sürüklüyor, Toprak yollardan gelen at arabaları Tekerleklerin seslerini unutup gelmiş Bağ aralarında, Evlerin sarı kavunları, taş avlular Yılların o güzel kokusuyla büyütmüş çocuklar

ASIM ÖZTÜRK * Yaşamı, yaşamın içindeki tüm olguları tanımlarken, onlara belirli anlamlar yüklerken sürekli dile, dilimize yaslanırız. Tanıya geldiğimiz, öğrene geldiğimiz dilin kendi içindeki tüm oylumları, içinde bulunduğumuz duygu, düşünce durumlarını belirlerken edindiğimiz, biriktirdiğimiz ne kadar sözcük varsa o anda, o duruma uygun düşenleri hemen belleğimizden akıtarak tanımlamalar yaparız. Hiç kuşkusuz bu durum yazanlar, düşüncelerini sözcükle

ASIM ÖZTÜRK * -Şiirevi- Eksilmeden yaşamak İnsanla, ağaçla, çiçekle Çoğalıp duran seslerin sevinciyle Dokunmanın o sonsuz doyumuyla İzlemek emeğin günlerini, gecelerini sözcüklerle, Yazılanlardan hiç uzaklaşmadan Çayır çiçeklerinin arasında, Kanatlarını güneşin ışıklarıyla yıkayan kelebek, Sorumlu bir arı gibi renklere seslenircesine Sağları, dorukları bilmek, Sevmenin en derindeki içtenliğini görerek, Kapıların önün

ASIM ÖZTÜRK * -Bahçem- Düşeni tutabilseydi Değişmezdi suyun akışı, Yaprağın sararıp düşmesi daldan; Esip geçmezdi vadiler arasından Bulutları yüklenmiş kuşların elleri ayakları, Büyüyen ve çoğalan ne varsa değişmezdi; Taşların kırılıp döküldüğü yamaç Akıp duran ırmağın geride bıraktığı ses Kalabalıkları dağılan alan, Susan dilin yağmurları Kentlere dolan işsizlerin evsiz yamaçları; Sınırlarını değiştiren düş Gelip genişleyen düşünce değişm

ASIM ÖZTÜRK * -Eski Datça- Orhan’ın Kahvesi- Erken sularıydı yazın Uçarı bulutlar çekip gitmiş dağlara Mavi kanatlı göklerde süzülürken, Yıllar sonra yine oturduk Orhan’ın Kahvesi’ne Taşlar mı uzun yaşıyor Taş duvarlardan sarkan begonviller mi? Sormadım kimseye, Dağılmış kanatlarıyla anılar Sular gibi akıp gitti taşların arasından, Eski Datça’da yaşlı bir dut ağacı Eğip gölgelerini yolları büyütüyordu kollarında, Gidenlerin ard

ASIM ÖZTÜRK * - Bahçem- Dursaydı orada Dökseydi kıvılcım sarısı yüzünü Aynaların zamanına, Dururdu bakışların, Pencerelerin sesi kesilirdi Uzayıp giden yolun ardından Eski bir sözcük takılırdı, paslanırdı keskin dil, Vurulup düşen kuşun kanatlarım olurdu kirpiklerin, Acıyanından tutup yırtsa Çürük bir bez yığını İnip gitmeyi düşlediği günler ayaklarının altında, Kekeme merdivenler seslenirdi Dönüp bakmasa bile ardın

ASIM ÖZTÜRK * Yaşamı en derin bir biçimde kucaklayan, ona değer katan, onu çoğaltıp okuyanları, dinleyenleri, izleyenleri bir üst düşünce düzlemine taşıyan sanat hiç kuşkusuz üretenler için, üretmek durumunda kalanlar için birer kaçınılmazlıktır. Dışa vurulması, dışa dökülmesi, dışa aktarılması gereken ne kadar düşünce, duygu varsa bunların yapılan, üretilen sanatın belirlenmiş ya da belirlenmekte olan biçimlerle, biçemlerle dışa yansıtılmasıdır. Sanatçı denil

ASIM ÖZTÜRK * -Datça- Az sonra yaz pencereden seslenecek Uyandıracak, Sabahları sulara düşen ışıklarıyla mor çiçekler, Sokaklara açılan avlu kapıları Uyandıracak, Pazarcıların ayak sesleri Bugün çarşılarını dolaştık Datça’nın Yeşil can erikleri, sokaklara dökülen dutlar, Güneş yanığı satıcıların yüzleri, Badem çiçekleri, begonvillerin renkleri Çıkıp gelmişler uzaklardan motorlar Durgun bir deniz kadınların gözleri; Küçük tepele

ASIM ÖZTÜRK Manisa Çarşıları, Şiir, 2024, 100 Sayfa, SARISSA YAYINLARI "Asım Öztürk'ün daha çok toplumcu gerçekçilik üzerine kurulu şiir ağırlıklı otuz dokuz kitabı var. Kırların havasını lirik bir söyleyişle kente taşıdı. Kentteki yaşamları, umutları , çıkmazları, çelişkiyi, sömürü düzenini yansıttı. Emekten yana duruşuyla özgürlük, barış, insancıllık tüm şiirlerinin ana izleğini oluşturdu. MANİSA ÇARŞILARI bir şiir kitabı. Ne var ki 100 sayfalık tek bir şiirden oluşan bir k

ASIM ÖZTÜRK * -Palamut Bükü-Datça- Taşlar da kalır dedim kıyılara Denizin izleri de, Kanatlanıp uçar ya dalgalar Bulutlara duyurur sesini, Sen dağlara takılıp kalan bulutlardan Yağmurları umarsın, Kayanın dibinde büyüyen badem ağacı, Ilgınların mor çiçekleriyle konuşurken, Duymaz biliyorum, hiç duymaz Ardıç ağaçları Taş duvarın yanındaki sardunyaları, Kızıl gülleri kırılıp düşen balıkçılar Geceden önceki denizi bilmez Zıplay

Alex Fishgoyt ASIM ÖZTÜRK * Tanımsızlığın kendiliğinden çözümlenemediği, ona uygun sözcüklerin yerli yerine konamadığı durumlarla karşılaştığımız zaman hemen usumuza benzetmeler, yakınlaştırmalar, yakıştırmalar gelir. Bu yoldan giderek ulaştırmak, anlatmak istediklerimize daha kolay ulaşacağımızı umarız. Konumsal olarak, içinde bulunduğumuz duygu durumlarını açımlamak, daha anlaşılır kılmak; yaşadığımız, büründüğümüz, yüklendiğimiz duygu çokluklarını tüm renkleri, tüm kokula

ASIM ÖZTÜRK * - Datça- Siz rüzgârları bekleyen Erkenci çocukları denizlerin, Taş duvarların dibinde Zakkumlara tutunup Datça’da Salıvermişsiniz suskunluklarınızı sulara, Bilmiyorlar, konuşmadınız, çağrılmadınız Uzak denizlerden duyulmaz sesiniz, Suların kucağında denizin memesine sarılmış, Yoksul çocuklarıydınız zamanın, Süt kokulu güneş Kıyılar ak köpükler içinde, Oynardınız, Çıplak yalın ayaklarınız; Taşlı burunun oradan Kanatlarını esintiye salıv

ASIM ÖZTÜRK * - Datça- Siz sulara bakarken Irmaklara söyledim dağları Kuşların kanatlarını çitiledim Gökyüzünden akan bulutlarda, Yeni doğan güneş silerken ışığıyla Sabahın eşiğindeki karanlığı, Siz çağırın pencereleri Açılan kapıları, evleri çağırın Uyansın emeğin şafağı, Dağılıp yitip giderken puslu dili zakkumların Suskun toplulukları tutup kaldırın, Tomurcuğun sesini kızıl alevlerle yükseltin Yansın yakamızdaki karanfil, Siz kuşları bırakın Uçmanın sevincini anlatsın kan

ASIM ÖZTÜRK * - Bahçem- Düşmez dedim Bu fırtınaya da dayanır, Acının tayları aşar ağılların duvarlarını, Esip kırsa da çayırların umutlarını Düşmez dedim, Filiz süren dal tutunur karanlık olsa da ormana, Suskunluğun yuvalandığı gecede Gözler hep uzaklardadır, Yıldızların ışıltısında aralar Sözcüklerin perçinlerini, Çözer dağ bayır, Akar gider yaşamın yollarından; Direnir dedim Yer gök karanlığı sürgülese de üstüne Duyar kıvılcımla at

ASIM ÖZTÜRK'ün yazılarını görmek için RESME TIKLAYIN 1950 Manisa doğumlu Asım Öztürk Buca Eğitim Enstitüsü Türkçe bölümünü bitirdi. İlk şiirini Salihli'de yayınlanan Güneş gazetesinde yayınladı. Demokrat İzmir başta olmak üzere dönemin birçok gazetesinin sanat sayfalarında yer aldı. Kimi sanat dergilerinin çıkarılmasında yer alan ÖZTÜRK'ün 35'i şiir, bir gençlik romanı, iki de şiir kuramı üzerine deneme kitabı vardır. Ülkenin yayınlanan kültür sanat dergilerinde yazılarıyla,

Su küllendi, Yıkanmaz artık aydınlık Akıp giden ışık kokusu Kara gürültüyü ırmağın sorduğunu, Taşın gülüşünden anladım; Geçip giden yazdı...

/SAMİM KOCAGÖZ/ Aydın Söke'nin tanınmış bir çiftçi ailesinden gelen Kocagöz, toplumcu gerçekçi köy romanının önemli isimlerindendir. Köy...

Gün batarken geriye dönen Kuşların seslerini unutmuştum, Leke leke dökülen karanlıkta Kalın gölgeler bırakarak Eski evleri;...