GİTTİLER

çaldı, kapımızı yine ansızın

yola gündüz vakti döşenen ölüm

oysa

çok yabancıydı bize ölüm

hiç dostu değildi bu diyarların

ölüm bize düşmandı

bilmezdi yolumuzu ve dilimizi

iyi bir hayatın artçılarıyla atardı yürekler

ölüme anahtarı verdi düşman

güzdüz vakti şehrin orta yerinde

şehrin orta yerinde tanıktı herkes

suça bulaşmayan tek çocuklardı

ölüme anahtarı verdi düşman

önce yer sarsıldı sonra gök

kırlangıçlar çığlık çığlığaydı kentin üstünde

bir bir düştü yavrular rant mengenelerine

büyükler kum bombaları içinde kaldı

tsunami vurdu bilge mağdur kadını

duvarları yıkık Sığacık sokaklarında

ıslandı damla damla süzülerek

sarı ve turuncuya bezeli toprak

toprak kahırla doldu sükûnete

Elif ve Ayda yırtarak geldi tabutluğu

ve beyaz çiçekleri oldular yaralı toprağın

asla unutulmasın tırnakla kazanılan hayat

ve minik yoldaşları beyaz çiçeklerin

Persephone’nin kanatlarında şimdi

hele bir erisin kar, bitsin, ayaz, kuşlar ötsün

papatyalara bezeyecekler Bayraklı’yı

büyükler ise meçhul asker

ya korkuya yenildiler

ya da öldüren cehalete

kötülüğün savaşına inanmadılar

tuzaklara düştüler bir bir

çığlıkları göge savruldu

ve gittiler

hesap da biz kalanlara