ŞİİR SANATI

ATİLLA JOZSEF

*

Şairim ben; ama şiiri

Kendisi olarak umursamam bile.

Gece ırmağının taşıdığı yıldız

Çirkinleşir göğe tırmanmak isterse.

Zaman damla damla eriyip gitmede

Karnım tok sütüne masalların

Ben gerçek ve elle tutulan bir dünyayla beslenmekteyim

Göğün köpükleridir yükselen üstünde o dünyanın

Girip yıkanasın diyedir kaynak

Orada ürpertili ya da dingin sular

Birbirlerine karışıp sarmaşırlar

Sevimli, akıllı şeyler konuşarak

Birtakım şairler- ırak olsunlar benden-

Tepeden tırnağa çamur içinde

Yalandan bir sarhoşluğun imgelerini kusarak

Yolculuk etmedeler birinci mevki bir esrimede

Meyhaneler de ırak olsun benden

Ben akla giderim ve daha öteye…

Hiçbir şey ruhumu alçaltamaz

Dalkavukluğa, ikiyüzlülüğe…

Sev, ye, uyu, iç: kendine

Ölçü olarak evreni almalısın.

Bizi yoksul ve tutsak kılanlara

Bir zerresini bağışlamam yaşama hakkımın.

Hiçbir uzlaşmaya yanaşmadan

Mutlu olma hakkımı haykırırım

Kızarır yanaklarım tutkudan

Tutuşur ateşler içinde kanım.

Hiç kimse beni susmaya zorlayamaz

Bilimdir bana omuz veren çünkü.

Çağ beni koruyor, onun oğluyum ben

Beni düşünüyor sürerken sabanını köylü.

İşçinin içine doğan şey benim

Mekanik iki hareket arasında

Şu hırpani kılıklı delikanlı

Beni bekliyor sinema kapılarında.

Ve benim yakıcı dizelerimi

Vurmaya kalkıştığında alçaklar

Yola çıkar kardeş tanklar

Gümbürdeyerek şiirlerimi

İnsan çocuk daha, bunu biliyorum

Ama büyümek istiyor, işte bu onun deliliği.

Ebeveynleri sevgi ve akıl

Ona göz kulak olsalar bari…

Çev: A. Behramoğlu

Attila Jozsef

(11 Nisan 1905 - 3 Aralık 1937)

Macar, toplumcu gerçekçi şair.

Otuz iki yıllık kısa ömrüne karşılık, bütün Avrupa’nın en iyi şairlerden biri sayılan Macar şair Atilla József, 11 Nisan 1905’te Budapeşte’nin dış mahallelerinden birinde doğdu.