FISTIK, CAN PARÇAMIZ

Kimsesi olmuştun daha dün ailemizin

dillerimiz farklıydı

ama biz seni sen de bizi anlıyordun

bir karanlık vakti

karanlık bir araçtan

yol ortasına atıldığındaki ‘imdat!’ sesin kulağımda

kardeşim Özlem ile koşup geldiğimizde

kalbimiz yol ortasında can çekişiyordu

kaçtı gitti

karanlık araba

polis geldi

gitmedi ardından

o da karanlıkta kayboldu

bahçemizin en neşeli Fıstığı oldun hemen

hele o iki patinle çiğ mısırı evire çevire yemen yok mu

çatlattı bizi mutluluktan

yarı akıllı insan türü

çoğuna yakını vicdansız hani

dünyayı kendinin bilir

öyle bilir de bi bok olmadığını bilmez

oysa ki dünyayı hak eden

kötülüğü, sahteciliği hiç bilmeyen sizlersiniz

biz çok sevdik seni

ama çok az oldu göz göze bakışlarımız

çok az sana kimse olabildik

ah! sürmeli bebek

sen gittin ya

gözümüzün içine baka baka

kan doldu gözlerimiz

bir yara daha açıldı bağrımızda

ezildik

utandık

ağladık

kinlendik sonra

utanmak bilmeyen

kendinden başkasına düşman yüzsüzlere

biz seni çok sevdik ve unutmayacağız

sen zaten hiç unutmazsın can Fındık