EN ÇOK KEREM’İ SEVDİM

Niyazi UYAR*

Geniş alanın ortasında

Bir kürsünün gerisinde

Mikrofonu elinde

Ses olmuş çocuklara.

Elinde mikrofon,

Yürekle beyin yan yana,

Ne ajitasyon ne gösteri

Umut olmuş gençliğe.

Okuduğu ilim irfan,

Kafasında aydınlık yarın,

Yüreğinin her köşesinde ben,

Sevda olmuşuz yarınlara.

Gizli sevdası uzaklarda,

Dikişsiz ak libası sırtında,

Göğsüne işlenmiş nergisin beyazı,

Gelecek olmuşuz gençliğe…

Bir onu, bir gizli sevdasını,

Bir de kendinden parça evladını,

Alıp gitse kimsesiz diyarlara,

Bekler mi yürek yangınlarını?

Umut onda, gelecek onda…

Geniş alanın ortasında,

Merasim kürsüsünün arkasında,

Gönlünde Atatürk, yüreğinde uygarlık,

Gençler, umut onda, gelecek onda...                            

Yürek olmuşuz gençliğe

Ne o ne bu ne de kimse,

İlla da Kerem’de gönlüm.

Etmesin gölge ne anam ne babam,

Aklım onda, yüreğim onda…

Bir inat uğruna umudumu çaldın baba,

Bir gösteriş uğruna sevdamı çaldın ana,

Açık dururken gönül defterim,

Hiç gönüllenmeyin,

Yakar geçer, yıkar geçerim…

Ben en çok onu sevdim,

Ben en çok Kerem’i sevdim,

Batacaksa buna sebep dünya,

Bozulacaksa devridaim,

Ko gitsin,

Ben en çok

Kerem’i sevdim!