HUNİYE AZ KALDI

Fuat ÖZGEN

*

Son zamanlarda sokağa çıktığımda insanların davranışları dikkatimi çekiyor. Kendi kendilerine ve yüksek sesle konuşuyorlar. Tanımadıklarına sorunlarını aktarıp onları ortak etmeye çalışıyorlar. Burunlarından soluyorlar. Birbirlerine ters davranıyorlar. Kavgaya hazırlar. El, kol hareketleri yapıyorlar. Mimikleri korkutucu.

Yaşamları her geçen gün zorlaşıyor. Alım güçleri her geçen gün azalıyor. Temel gereksinimlerini bile karşılayamıyorlar. Bir aldıklarını bir dahakine aynı fiyattan alamıyorlar.

Zamlara şaşırılmıyor sadece kızılıyor. Birer çalışan olan kasiyerlere bağırılıyor, isyan ediliyor.

Kiralar almış başını gitmiş. Asgari ücretin tümü bir aylık kiraya yetmiyor. Kiracı-ev sahibi anlaşmazlıkları artıyor, mahkemelik oluyorlar. Hele işsizlik. Ekmek aslanın karnında.

Ev eşyaları yenilenemediği için sık sık bozuluyorlar. Onarımlarına para yetmiyor.

Gelir dağılımındaki uçurum da aklı oynatmakta etkili. Birilerinin bir eli yağda, bir eli balda.

Ağızlarına soruyorlar, “Ne yiyeyim?”, diye. Diğerleri karnını doyuramıyor.

Banka kredi borçları ödenemiyor. Kredi kartları dolmuş. Eskiden küçük bürolarda çalışan icra daireleri koca binalara taşınmış. Koridorları dosyalarla dolu.

Basın yayını izlemek moralleri daha da bozuyor. Vatandaşın siyasetçilere, siyaset kurumuna güveni yok. “Hangisi gelirse gelsin, bizi düşünen yok. Hepsi kendini düşünüyor.” görüşü hâkim.

İnsanlar hasta. Tedavi olamıyorlar. Onları tedavi edecek, rahatlatacak doktorların durumu da farklı değil. Antidepresanlar leblebi gibi.

Soruna ekonomistler mi, yöneticiler mi, toplum bilimciler mi, yoksa ortaklaşa mı çözüm bulacaklar bilmiyorum. Ama durum acil. Hunileri takmadan çözüm bulunmalı.