Endre Ady * Dün, sessizce geçip gitti Paris'ten sonbahar. Saint-Michel'e çıkan bir sokağı iniyordu Yürüyordu sıcaktan uyuklayan ağaçların altında, Kararlı, bana doğru geliyordu. Ağır adımlarla yaklaşıyordum Seine nehrine. İçimde ölmüş ormanların ateşi şarkı söylüyordu. Garip bir şarkı, acımasız, kan rengi Bana kendi ölümümden söz ediyordu. Yanıma geldi sonbahar. Bir şeyler söyledi kulağıma Saint Michel Bulvarı korkudan tir tir titriyordu Ve yol boyunca şen şakrak yapraklar Ne

Sevgilim Ne Zaman Sokaktan Geçse Sevgilim ne zaman sokaktan geçse serçeler barıştı güvercinlerle. İncelikle basar basmaz kaldırıma güzel ayak bileği ışıldadı usulca. Efil efil titreşince omzu baktırdı arkasından bir çocuğu. Yürüdü salınarak - lâmbalar yanmaya ve bakmaya başladılar hayranlıkla. Ve güldü hepsi, umurlarında değildi o benim doldurmuşsa yüreğimi. Kollarımda salladığımı titizlikle korktum elimden alacaklar diye! Ama onların bu keyifli halleri yok etti içimdeki kısk

György Somlyo * Odanın içinde aşağı yukarı dolaşıyorum, çömeliyorum masanın yanındaki sandalyenin üzerine, bir kitap karıştırıyorum, bir yudum bir şey içiyorum, sözcüklerimi arıyorum. Kocaman, pembe şakayık kımıldamadan duruyor vazonun içinde. Paltomu giyip dışarı çıkıyorum, işlerimin, işlerim olduğunu sandığım şeylerin peşine düşüyorum, geri dönüyorum sonra. Aynı yerde duruyor şakayık, bana dönmüş durumda; kocaman taç yapraklardan başıyla bakıyor bana. Hep bana bakıyor. Bıkm